ความเห็นที่ยืนยัน: มักใช้ indicatif

เมื่อผู้พูดนำเสนอความคิดหรือความเชื่อในเชิงยืนยัน penser que และ croire que มักตามด้วย indicatif « Je pense qu’il vient demain. » การพูดถึงอนาคตไม่ได้บังคับให้ใช้กาลอนาคตเสมอไป ถ้าบริบทชัด présent ก็ใช้ได้

Je pense qu’il vient demain.
ฉันคิดว่าเขาจะมาพรุ่งนี้I think he is coming tomorrow.

ความปรารถนา ความจำเป็น และความเป็นไปได้

vouloir que, il faut que และ il est possible que มักนำไปสู่ subjonctif เพราะผู้พูดแสดงความต้องการ ความจำเป็น หรือความเป็นไปได้ « Je veux qu’il vienne. » แต่จำข้อยกเว้นที่พบบ่อยไว้: espérer que ใช้ indicatif ตามปกติ « J’espère qu’il viendra. »

Je veux qu’il vienne demain.
ฉันอยากให้เขามาพรุ่งนี้I want him to come tomorrow.

คำปฏิเสธเปลี่ยนท่าทีได้ แต่บริบทยังสำคัญ

การปฏิเสธ penser หรือ croire มักทำให้เกิดความสงสัยและตามด้วย subjonctif เช่น « Je ne pense pas qu’il soit prêt. » แต่ผู้พูดอาจเลือก indicatif ในบางบริบทเพื่อย้ำข้อเท็จจริง อย่าจำสูตรโดยไม่อ่านความหมายของทั้งประโยค

Je ne pense pas qu’il soit prêt.
ฉันไม่คิดว่าเขาพร้อมI do not think he is ready.
↑ กลับด้านบน← ดูบันทึกทั้งหมด